دل سوخته ای، محرم اسرار نمانده

صد باغ ز گل بود ولی حیف که اکنون

یک گل به بر دوست به گلزار نمانده

امروز مرا نیک ببینید به حیرت

گل هیچ، به گلزار یکی خار نمانده

فریاد اناالحق دگر امروز نبینیم

یک مرد چو منصور، سر دار نمانده

در عمق شب تار، یکی تار تنیده

کآوای نی و زمزمه ی تار نمانده

از خانه ی آمال که دیروز بنا شد

امروز به جز تلی از آوار نمانده

در کیسه ی دیروز ز بازار صداقت

هیچ از کم و کم از پی بسیار نمانده

در معرکه، امروز کسی خفته نشاید

خسران ز کسی باد که بیدار نمانده

طلایه دار طلوعینه های تکراریست

سرم ز مستی روزانه سخت سنگین است

و نعره ام ز ته سینه های تکراریست

دو چشمم از هنر صادقانه آکنده ست

وقلب من تهی از کینه های تکراریست

تمام هفته ام آوار چندمین شنبه ست

و آخرش صف آدینه های تکراریست

اگرچه دستم از آنکس که خواستم دور است

ولی تلاش من آن پینه های تکراریست

روز و شب شیدایی ام را با تو قسمت میکنم

قصه ی چشم تو خواب از چشم دل برده ست و من

زین سبب تنهایی ام را با تو قسمت میکنم

بر زبان خلق نام من به نامت گشته وصل

اینچنین رسوایی ام را با تو قسمت میکنم

نیمه ی پایین من خاکیّ این دنیا شده ست

!نیمه ی بالایی ام را با تو قسمت میکنم

تا که خاطرجمع باشی از پریشان حالیم

پیری و برنایی ام را با تو قسمت میکنم

رفتی و بعد تو من جز قصه گویی نیستم

قصه ی “می آیی” ام را با تو قسمت میکنم

* * *

باران، شمیم وصل
شیرازه ی تلاقی انسان و آسمان
هنگامه ی هبوط
پرواز تیر
از چله ی رنگین ترین کمان

* * *

باران، یگانه مرهم نیلوفر کبود
جز نقشه ای بر آب
جز نقشی از سراب
در انتهای جاده ی دستان او نشد
جز حیله ای نبود

* * *

باران حضور عشق
باران شمیم وصل
باران یگانه مرهم نیلوفر کبود

آهی بود کز برق نگاهی رفت

نمایان شد

هراسان بود واز پشت گناهی رفت.

 *  *  *

می تازد

غرورش را به گرماگرم شوری تازه می بازد

صدایش هرم بی اندازه می گیرد

                                  نمی میرد

*  *  *

فروزان شد

               سیاهی رفت

چشم، از غوغای دل پوشید و بر خود بست

                                                                     تابان شد.

دوباره دانه های نقره گون از آسمان ژرف می بارد

صدای درد می لرزد

برایت ای رفیق از قله های دور

سلامی سرد می آرد

    *    *    *

بزن بر جان این بوران و بشکن قلب سرما را

ز عمق  های و هوی باد

کز سرمای بی حد می کند بیداد

بیفکن جامه و هنگامه ی هرم درونت را

                                   بزن فریاد

ز درگه کرمت من شفا نمی خواهم

ز آستان رخت خنده ها نمی خواهم

فروغ جلوه ی وصلت که جان عشاق است

ز عمق همهمه ی سایه ها نمی خواهم

پرم شکستی و زخمیم می کشی با خود

من این جسد ز تو یک دم جدا نمی خواهم

ز پا فتادم و دست از طلب نخواهم داشت

به پیش روی تو من دست و پا نمی خواهم

صراحت سخنم از سر جسارت نیست

نخواستم که بگویم تو را نمی خواهم

دلم همیشه پذیرای توست اما من

به حرمت تو دل بی صفا نمی خواهم

سایه ها اینگونه

حرمت حضور آفتاب را

با نیشخندی مضحک

آشوب کنان به زیر پای

       می شکنند؟؟!!

***

(به تحقیر سکون کدام برکه (سکوت کدام بره

دریا دریا خروش

به دیوار تن پرستی

       می سایند؟؟!!

(و دندان به سنگ “پستی” تیز می کنند؟؟)

***

اکنون که شب

       از نیمه گذشته است

تولد آفتاب را بیدار باش

تا در کشاکش مرگ و ظلمت

بوف قصه گوی پیر

به خواب کردنت

       حیله نراند.

تا گرگ تاریک

تن نرم بره ی سپید را

       با بی رحمی ندرد،

تا درخشش امید را

بر بام تجلی

       به نظاره بنشینی،

برادر !

تولد آفتاب را بیدار باش.

تمام حوصله ی اعتراف یک مجرم

سکوت بسیار است.

ذهنم انباشته از خاطره های بد و نیک

پر از آمال فروخفته و جولانگه افکار بلند

و چه سود…؟

پرم از خالی و اینها همه هیچ

و زمان می گذرد

   تاک

      تیک

***

چیست این روزنه های کم سو؟

چیست آتشکده های خاموش؟

من از این سو ، آن سو

پی خورشید سحرگاه درون می گردم

***

من که در مدرسه ی عشق تو گفتم : “حاضر!”

از غیاب یادت

به حضور قلبم

نقب می خواهم زد

راهی از کورترین چشم سکوت

به عبوری روشن

به نگاهی پر مهر

که بتابد بر من .