تباهی رفت

آهی بود کز برق نگاهی رفت

نمایان شد

هراسان بود واز پشت گناهی رفت.

 *  *  *

می تازد

غرورش را به گرماگرم شوری تازه می بازد

صدایش هرم بی اندازه می گیرد

                                  نمی میرد

*  *  *

فروزان شد

               سیاهی رفت

چشم، از غوغای دل پوشید و بر خود بست

                                                                     تابان شد.