غرور آتشین من بسوزد جامه و جانم
صدای دلنشین تو کند همرنگ بارانم
نمی گویی و می دانم که دل با جان من داری
دل و جانم فدای آنکه دل برده ست آسانم
فکنده تار زلفت دام عشقی بر سر راهم
نهم پا بر دل دامت که دام دل شود آنم
هر آندم ای نگار من برم از یاد فریادت
برآشوبد همه دنیا شوی چون راز پنهانم
به دامانت نهم سر را و درد جان به جان گویم
به وصلم می رسد جانان و من درگیر دامانم
تو آن والای دلسوزی که دستم می کشی با خود
من اما طفل لجبازم عبث با غیر خندانم
گهی دارم تمنایت دمی دل با دگر دارم
کنم دل نذر دریایت، خدایا نیست درمانم؟
مبارک باشه