تباهی رفت

آهی بود کز برق نگاهی رفت

نمایان شد

هراسان بود واز پشت گناهی رفت.

 *  *  *

می تازد

غرورش را به گرماگرم شوری تازه می بازد

صدایش هرم بی اندازه می گیرد

                                  نمی میرد

*  *  *

فروزان شد

               سیاهی رفت

چشم، از غوغای دل پوشید و بر خود بست

                                                                     تابان شد.

دوباره برف می بارد

دوباره دانه های نقره گون از آسمان ژرف می بارد

صدای درد می لرزد

برایت ای رفیق از قله های دور

سلامی سرد می آرد

    *    *    *

بزن بر جان این بوران و بشکن قلب سرما را

ز عمق  های و هوی باد

کز سرمای بی حد می کند بیداد

بیفکن جامه و هنگامه ی هرم درونت را

                                   بزن فریاد

Read more

به نفرین کدام نفیر

سایه ها اینگونه

حرمت حضور آفتاب را

با نیشخندی مضحک

آشوب کنان به زیر پای

       می شکنند؟؟!!

***

(به تحقیر سکون کدام برکه (سکوت کدام بره

دریا دریا خروش

به دیوار تن پرستی

       می سایند؟؟!!

(و دندان به سنگ “پستی” تیز می کنند؟؟)

***

اکنون که شب

       از نیمه گذشته است

تولد آفتاب را بیدار باش

تا در کشاکش مرگ و ظلمت

بوف قصه گوی پیر

به خواب کردنت

       حیله نراند.

تا گرگ تاریک

تن نرم بره ی سپید را

       با بی رحمی ندرد،

تا درخشش امید را

بر بام تجلی

       به نظاره بنشینی،

برادر !

تولد آفتاب را بیدار باش.

چگونه بازگویم؟

تمام حوصله ی اعتراف یک مجرم

سکوت بسیار است. Read more

باز می اندیشم

ذهنم انباشته از خاطره های بد و نیک

پر از آمال فروخفته و جولانگه افکار بلند

و چه سود…؟

پرم از خالی و اینها همه هیچ

و زمان می گذرد

   تاک

      تیک

***

چیست این روزنه های کم سو؟

چیست آتشکده های خاموش؟

من از این سو ، آن سو

پی خورشید سحرگاه درون می گردم

***

من که در مدرسه ی عشق تو گفتم : “حاضر!”

از غیاب یادت

به حضور قلبم

نقب می خواهم زد

راهی از کورترین چشم سکوت

به عبوری روشن

به نگاهی پر مهر

که بتابد بر من . Read more

غرور آتشین من بسوزد جامه و جانم

صدای دلنشین تو کند همرنگ بارانم

نمی گویی و می دانم که دل با جان من داری

دل و جانم فدای آنکه دل برده ست آسانم

فکنده تار زلفت دام عشقی بر سر راهم

نهم پا بر دل دامت که دام دل شود آنم

هر آندم ای نگار من برم از یاد فریادت

برآشوبد همه دنیا شوی چون راز پنهانم

به دامانت نهم سر را و درد جان به جان گویم

به وصلم می رسد جانان و من درگیر دامانم

تو آن والای دلسوزی که دستم می کشی با خود

من اما طفل لجبازم عبث با غیر خندانم

گهی دارم تمنایت دمی دل با دگر دارم

کنم دل نذر دریایت، خدایا نیست درمانم؟